1. Η καπιταλιστική συσσώρευση και η κρίση

2. Κρίση υπερσυσσώρευσης ή χρηματοπιστωτική κρίση;

3. Η καπιταλιστική διέξοδος

Advertisements
Αναρτήθηκε από: redmanifesto | Μαρτίου 28, 2010

Έχει προτάσεις η Αριστερά;

  • Διαθέσαμε για τη στήριξη των τραπεζών 28 δις. ή το 11% του ΑΕΠ. Αν όλες οι χώρες διέθεταν ένα τέτοιο ποσοστό σ’ ένα ευρωπαϊκό ταμείο θα σχηματίζονταν μια τεράστια δεξαμενή για τα κράτη σε κίνδυνο… ό,τι έγινε με τις τράπεζες θα μπορούσε να γίνει με τα κράτη.
  • Συντονισμός σε επίπεδο ΕΕ με τις χώρες με ομοειδή προβλήματα, αλλά και για την κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας.
  • Αίτημα της αριστεράς είναι η αναστολή της εξυπηρέτησης του χρέους: το χρέος δεν πληρώνεται, αλλά δεν κηρύσσεται και στάση πληρωμών. Ένα τέτοιο αίτημα ενδιαφέρει πολλές χώρες… Αν, μάλιστα, η παγκόσμια κρίση βαθύνει θα βρεθεί ο πλανήτης στην ανάγκη να βρεί το δρόμο για την ανάπτυξη. Ιστορικά, όλοι οι τρόποι εξόδου από τέτοιες κρίσεις συνδέονται είτε με διαγραφή μέρους του χρέους είτε με αναστολή της εξυπηρέτησης του χρέους έως ότου υπάρξει ανάκαμψη (Δραγασάκης, 7 Μαρτίου 2010).
  • Η Ελλάδα έχει αποθεματικό στην ΕΚΤ. Γιατί δεν πληρώνει από αυτό έτσι ώστε να μειώσει τις δανειακές ανάγκες της;
  • Επιδίωξη εναλλακτικών τρόπων δημόσιου δανεισμού, ακόμη κι αν «εκφεύγει» των καταστατικών διατάξεων της ΟΝΕ
  • Η μείωση του ελλείμματος πρέπει και μπορεί να επιδιωχθεί μέσω της αύξησης των άμεσων φορολογικών εσόδων. Οι δαπάνες –και κυρίως οι μισθολογικές- δεν επιλύουν επ’ ουδενί το δημοσιονομικό πρόβλημα. Θα πρέπει για τη «δημοσιονομική προσαρμογή» να υπάρξει πολύ μακρότερος χρονικός ορίζοντας
  • Αύξηση των συντελεστών για τις ΑΕ στο 45%. Εκτάκτως, για τα χρόνια της «σταθεροποίησης», ακόμη μεγαλύτεροι συντεκλεστές.
  • Φορολογικό σύστημα χωρίς τα γνωστά παράθυρα που έχουν προκύψει από τα αλλεπάλληλα κοινωνικά συμβόλαια με όλες τις μερίδες του κεφαλαίου, κυρίως το μικρό και μεσαίο.
  • Ενίσχυση των εισοδημάτων. Αλλιώς η δεδομένη εμβάθυνση της ύφεσης θα επαυξήσει το έλλειμμα. Σήμερα, άλλωστε, ακόμη και το ΔΝΤ απορρίπτει τη γρήγορη μείωση των ελλειμμάτων ως φαύλο κύκλο.
  • Δημόσιες επενδύσεις.
  • Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος –μεγάλη ελάφρυνση από τόκους στο μέτρο που θα μένουν πλέον στο κράτος.
  • Δραστική μείωση των εξοπλιστικών δαπανών
  • Φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας

Δραχμή; Πρέπει να απορριφθεί η άποψη περί –έστω προσωρινής- εξόδου από το ευρώ και επιστροφής σε εθνικό νόμισμα. Αυτό θα σήμαινε πως οι καπιταλιστές, που έχουν κεφάλαια στο εξωτερικό και καραδοκούν για μια μεγάλη υποτίμηση της δραχμής, θα επιστρέψουν να εξαγοράσουν την Ελλάδα μισοτιμής. Γενικότερα, κάτι τέτοιο θα επέφερε μια μεγάλη αναδιανομή σε βάρος των κατώτερων τάξεων, που θα γίνονταν οι αποδέκτες της πίεσης μέσα σε «συνθήκες έκτακτης ανάγκης».

Στάση πληρωμών; Αν απαιτηθεί ναι, αλλά εντός ευρωζώνης. Και, επίσης, εν γνώσει του ό,τι θα επιφέρει:

  1. Μηδενική πρόσβαση ή μικρή με μεγάλο κόστος στις διεθνείς χρηματαγορές όχι μόνον της χώρας, αλλά και των επιχειρήσεών της, εφόσον το χρέος τους αξιολογείται σε συνάρτηση με το χρέος της χώρας ανεξάρτητα από την αυτόνομη επιχειρηματική τους πορεία
  2. Προβλήματα στις εισαγωγές προϊόντων, ακόμη και των πιο απαραίτητων, όπως τα φάρμακα, ενώ όσοι πωλούν σε αυτήν απαιτούν εμπρόθεσμη πληρωμή με μετρητά
  3. Κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων του κράτους στο εξωτερικό
  4. Κατάρρευση του εγχώριου τραπεζικού συστήματος, λόγω της απαξίωσης του εξωτερικού χρέους, σημαντικό μέρος του οποίου κατέχουν τραπεζικά ιδρύματα της ίδιας της χώρας
Αναρτήθηκε από: redmanifesto | Μαρτίου 28, 2010

Κυβερνητικά μέτρα

Financial Times (6 Μαρτίου 2010): Χωρίς τις πιέσεις των Ευρωπαίων εταίρων, σίγουρα δεν θα αποφασίζονταν αυτά τα δραστικά μέτρα. Ο Παπανδρέου χρειάζεται τις πιέσεις της ΕΕ για να επιβάλλει στο εσωτερικό αυτές τις επώδυνες αποφάσεις.

Η εφαρμογή τους ας δούμε τι απέφερε στους προηγούμενους αδύνατους κρίκους.

Ιρλανδία: 54 δις. στερλ. για διάσωση τραπεζών, -10% στους μισθούς του Δημοσίου, ανεργία 12.5% από 5% και ύφεση -8%

Λετονία: -20% στους μισθούς του Δημοσίου, περικοπή 40% στην Υγεία, ανεργία 22.5% από 5.6%, ύφεση -18%

Τη μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα θεωρεί αναπόφευκτη, αλλά και επιδιώκει η Κομισιόν, σύμφωνα με όσα δήλωσε στις 2 Μαρτίου 2010 ο Αμαντέο Αλταφάζ, εκπρόσωπος τύπου του Όλι Ρεν. Απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων, ο κ. Αλταφάζ εξήγησε πως η μείωση των μισθών στον δημόσιο τομέα θα έχει, ως μοιραίο επακόλουθο, ανάλογες συνέπειες και στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα. Η επιρροή αυτή, εξήγησε, είναι εγγενής κι ενσωματωμένη με αυτόματο τρόπο στα μέτρα μείωσης των μισθών στον τομέα του Δημοσίου.

Η πρόταση του ΔΝΤ στην Ελλάδα είναι απολύσεις στο Δημόσιο 230000 υπαλλήλων. Ενώ η Κομισιόν προτείνει κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Όπως σημειώνει το «Βήμα» (7 Μαρ. 2010): «Η μείωση … κατά 210000-230000 του αριθμού εργαζομένων στο Δημόσιο, που προτείνει το ΔΝΤ, «καλύπτει» απολύτως και τα σχέδια της κυβέρνησης. Ήδη τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου έχουν αποδεχτεί την πρόταση του κ. Θ. Πάγκαλου …(για 180000 απολύσεις κατά τους υπολογισμούς).

[Έδωσε ο Σημίτης 300 εκ. στη Goldman Sachs;]

Στόχος η βίαιη αναδιανομή εισοδήματος. Γι’ αυτό τα μέτρα είναι εμπροσθοβαρή. Γιατί 4% το 2010 και όχι το 2012;

DIE ZEIT (6 Μαρτίου 2010): Η ελληνική κυβέρνηση παρουσίασε επιτέλους το πρόγραμμα λιτότητας. Και τα μέτρα είναι δρακόντεια…

Δεν ξέρω καμιά χώρα, που να προσπάθησε ποτέ να βάλει τόσο φιλόδοξους στόχους εξυγίανσης των δημοσιονομικών της μεγεθών. Αυτό το πρόγραμμα λιτότητας θα φρενάρει απίστευτα την ελληνική οικονομία, πολύ περισσότερο από άλλα αντίστοιχα προγράμματα… Όποιος ζητάει από την ελληνική κυβέρνηση ακόμη περισσότερες περικοπές, παίρνει το ρίσκο να συμβάλλει ώστε να βυθιστεί η Ελλάδα στο χάος…

Η ΕΚΤ δήλωσε ικανοποιημένη από τις τελευταίες προσπάθειες της Ελλάδας να κάνει αιματηρές οικονομίες –σε αντίθεση με τη νέα φιλοσοφία του ΔΝΤ…Τα νέα προγράμματα του ΔΝΤ –πχ. αυτά που τρέχουν αυτήν τη στιγμή στην Ουγγαρία- είναι σαφώς «τρυφερότερα» και λαμβάνουν περισσότερο υπόψη τους την οικονομία της χώρας. Αυτό που επιβάλλει τώρα η ΕΕ στους Έλληνες μοιάζει πολύ με την παλιά πολιτική του ΔΝΤ. Ίσως, λοιπόν, να είχε περισσότερο νόημα για την Ελλάδα να απευθυνθεί στην Ουάσιγκτον, όπου σε αντίθεση με αλλού οι άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη τους.

Στρατιωτικές δαπάνες: Αν είχαμε τα  επίπεδα της Πορτογαλίας, το έλλειμμα θα ήταν 2-3% λιγότερο, το χρέος 25% μικρότερο (στη δεκαετία) -4.5 δις. ετήσια εξοικονόμηση. Χαρακτηριστικά, μεταξύ 2006-2013 οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί θα στοιχίσουν στη χώρα 27 δις. Ε.

[Το κόστος των ΟΑ μετριοπαθώς αποτιμάται στα 20 δις. Ε, ενώ 1.2 δις. δόθηκαν για να απαλλάξουν τους νέους ιδιοκτήτες από το βάρος των εργαζομένων της Ολυμπιακής].

Αναρτήθηκε από: redmanifesto | Μαρτίου 28, 2010

Γερμανία και Ευρωπαϊκή Ένωση

Η Γερμανία δεν ποντάρει για τις εξαγωγές σε διολίσθηση ή υποτίμηση του Ε, αλλά σε σκληρό Ε και τεχνολογικό προβάδισμα (+τους συμπιεσμένους μισθούς) επιδιώκοντας και την αγορά φθηνών περιουσιακών στοιχείων στο εξωτερικό.

Θ. Πελαγίδης (28/2):… για να λυθεί το μακροοικονομικό παζλ πρέπει η Γερμανία να αποδεχθεί ένα αδύναμο Ε και, κυρίως, ένα Ε με ένα σχετικά ψηλό πληθωρισμό. Αν, πχ, η Γερμανία κάνει επεκτατική πολιτική και αυξήσει τους μισθούς , τότε το αποτέλεσμα θα είναι αύξηση των εισαγωγών της και ψηλότερος κατά τι γερμανικός πληθωρισμός.

Αυτός θα βοηθήσει πράγματι χώρες σαν την Ελλάδα ναμετριάσουν τον αποπληθωρισμό τους, δηλ. τις πολιτικές λιτότητας. Στα μάτια των Γερμανών, οι αμαρτίες των Ελλήνων θα χρεωθούν ως πληθωρισμός σε αυτούς. Αυτό δεν μπορούν να το καταπιούν. Πολύ περισσότερο όταν οι ίδιοι ήταν «τόσο προσεκτικοί», μείωσαν τόσο τους μισθούς τους, πρόσεξαν τόσο τα δημοσιονομικά τους, επέβαλλαν τόσο τις πολιτικές τους σε όλους τους άλλους με τους προστατευτικούς τους κανόνες και τις αυστηρές απαγορεύσεις. Αλλά όλες αυτές οι αρετές δεν λειτουργούν πάντα στην οικονομία. Ιδίως στις νομισματικές ενώσεις. Η ίδια η Γερμανία κάνει εκτεταμένη μεταφορά πόρων μεταξύ των κρατιδίων της. Διαφορετικά δεν συγκροτείται «ενότητα», αφού η απώλεια ανταγωνιστικότητας των αδυνάτων εκδηλώνεται είτε με ύφεση και ανεργία είτε με χρέη.

Σε κάθε περίπτωση, στην εποχή της κρίσης, η περιφερόμενη «αναμόχλευση» με τη μορφή του χρέους από τους ιδιώτες στο κράτος –κι από εκεί στους φορολογούμενους- θα συνεχίσει την πορεία της για αρκετό καιρό μέχρι να συρρικνωθεί σε φυσιολογικά επίπεδα, με αιματηρές φυσικά απώλειες. Ο μόνος τρόπος να ξεπεραστεί είναι ο πληθωρισμός, με την κάθε είδους επεκτατική πολιτική, γεγονός που θα φέρει την απαξίωση του χρέους που έχουν στα χέρια τους οι πιστωτές. Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται πιθανόν. Ούτε καν στην Αμερική.

Ο Γερμανικός «εσω-ιμπεριαλισμός»: το πλεόνασμα της Γερμανίας είναι 80 δις. τη στιγμή που το έλλειμμα του ευρωπαϊκού Νότου είναι 102 δις. (της Ελλάδας 19). Από αυτά τα 60 δις. του Πλεον. είναι με χώρες της ΕΕ, ενώ τα 40 δις. του ελείμ. είναι  με τη Γερμανία. Τα πλεονάσματα της Γερμανίας είναι, εν πολλοίς, τα ελλείματα των νοτιοευρωπαίων.

Δεδουσόπουλος (7/3): Η Γερμανία έχει βρει τη χρυσή συνταγή: καθηλώνοντας τους μισθούς των εργαζομένων, απορρυθμίζοντας τις εργασιακές σχέσεις, διαλύοντας το κοινωνικό κράτος πουλάει φθηνα τα γερμανικ΄λα προϊόντα σε ακριβό ευρώ. Γιατί η αγορά της έχει διευρυνθεί με τις αλλεπάλληλες διευρύνσεις της ΕΕ, ώστε οι επιχειρήσεις της να λειτουργούν προνομιακά. Όμως η ανάγκη της κοινωνικής συναίνεσης επιβάλλει ο γερμανός εργαζόμενος με τον καθηλωμένο μισθό να αγοράζει φθηνα εισαγόμενα προϊόντα, να κάνει φθηνές διακοπές, να αποκτά φθηνες εξοχικές κατοικίες σε εξωτικά μέρη, όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία. [Γι’ αυτό είναι αναγκαία η «εσωτερική υποτίμηση» σε αυτές τις χώρες]…

Ο γκουρού, άλλωστε, του πρωθυπουργού, ο Στίγκλιτζ, είναι υπέρμαχος της εσωτερικής υποτίμησης, όπως έδειξαν οι προτάσεις του για την θεραπεία της οικονομίας της Ιρλανδίας, ενώ η έκταση του δημόσιου χρέους δεν τον απασχολεί και τόσο. Απλώς η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί το Δημόσιο χρέος, για να επιταχύνει τη διαδικασία της εσωτερικής υποτίμησης.

ΟΝΕ [Ιωακείμογλου (7/3)]: Στην οικονομική βιβλιογραφία της δεκαετίας του ’90 οι περισσότεροι οικονομολόγοι αντιλαμβάνονταν το νέο ανταγωνιστικό περιβάλλον της ΟΝΕ ως Δούρειο ίππο, που θα επιτρέψει την απορρύθμιση των αγορών εργασίας στην ΕΕ… Δεν υπάρχει λένε εναλλακτική λύση, άρα δεν υπάρχει και θέμα συζήτησης. Διαλέξτε μεταξύ μείωσης μισθών και αύξησης της ανεργίας… Αυτά που συμβαίνουν στηνΕλλάδα, λοιπόν, δεν αποτελούν ιστορικό ατύχημα, αλλά φυσικό απτέλεσμα μιας νομισματικής ένωσης  που σχεδιάστηκε ακριβώς για να παράγει τέτοια αποτελέσματα, που σχεδιάστηκε ως όπλο μαζικής καταστροφής του θεσμικού πλαισίου που διέπει σήμερα τις αγορές εργασίας.

——————–

Εν κατακλείδι, η ΟΝΕ δεν λειτουργεί αρμονικά, όπως αρχικά είχε προβλεφθεί από τους οικονομολόγους της κυρίαρχης θεωρίας: η αρχιτεκτονική της ΟΝΕ οδηγεί σε σοβαρές αποκλίσεις στους κόλπους της ευρωζώνης και οι αποκλίσεις αυτές δεν διορθώνονται εύκολα ελλείψει εθνικών νομισμάτων και απειλούν τη μακροχρόνια συνοχή της ζώνης του ευρώ. Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, πιθανές μεταρρυθμίσεις ώστε να υπάρξει πιστωτής τελευταίας καταφυγής, αξιόλογος κοινοτικός προϋπολογισμός, μεταφορά πόρων προς τις λιγότερο ανταγωνιστικές χώρες κλπ θα αποτελούν λύσεις που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις του προβλήματος και όχι το ίδιο το πρόβλημα, που είναι βαθύτερο: το κοινό νόμισμα δημιουργεί ένα σύστημα εγγενώς εκτός ισορροπίας, ένα σύστημα που απειλείται διαρκώς από την άνιση συσσώρευση κεφαλαίου, δηλαδή από την άνιση ιστορική εξέλιξη των χωρών.

Αναρτήθηκε από: redmanifesto | Μαρτίου 28, 2010

Δημοσιονομική τρομοκρατία: ο μπαμπούλας τους χρέους

Ύφεση (Γ +Δ Τρίμηνο 2009): Ελλάδα ( -2.5, -2.6), Γερμανία (-4.8, -2.4), Ισπανία (-4, -3.1), Βαλτικές (-12, -13), Ολλανδία (-3.7, -2.2), Αγγλία (-5.1, -3.2). Η Ελλάδα στην καλύτερη μοίρα.

Δημόσιο Έλλειμμα: στη διάρκεια της δεκαετίας, με εξαίρεση το 2009 που είμαστε μαζί, ΗΠΑ και Ιαπωνία έχουν πολύ μεγαλύτερα

Δημόσιο Χρέος: Έχουμε 112% του ΑΕΠ (2009) –η Ιταλία μεγαλύτερο, η δε Ιαπωνία 200%. Για σύγκριση, το 2001 είχαμε 113% και παρόλα αυτά δαπανούσαμε για Ολυμπιάδα.

Για τόκους η Ελλάδα θα πληρώσει μέσα στη χρονιά 15 δις., το 5% του ΑΕΠ. Αλλά: 1991 -9%, 1992 -11%, 1993 -11,7%, 1994 12,3%, 1995 -11,8%, 1996 -11,3%, 1997 -10%, …, 2004 -5,3%,…, 2009 -5,3%. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η Ελλάδα δέσμευε περίπου τα μισά φορολογικά της έσοδα για την πληρωμή τόκων στα δάνεια, ενώ σήμερα το ένα έβδομο.

Σε ποιόν ανήκουν, όμως τα ελληνικά κρατικά ομόλογα; Ελβετία -55δις., Πορτογαλία -7, Ιρλανδία -6, Γαλλία -55, Βέλγιο -6, Αυστρία -4, Ολλανδία -8, Γερμανία -30, Βρετανία -9, Ιταλία -6, Ιαπωνία -6, ΗΠΑ -12 και περίπου 100 δις σε ελληνικά ιδρύματα.

Δημόσιο+Ιδιωτικό Χρέος: Εχουμε 179% του ΑΕΠ (2009), ενώ η Ιταλία 194, η Πορτογαλία 197, η Ισπανία 207, το Βέλγιο 219, η Ιρλανδία 222 και η Ολλανδία 234%, Βρετανία 372% (9258 δις., σε κάθε Άγγλο αντιστοιχεί εξωτερικό χρέος 150000 Ε). Δ. Κοντογιάννης (Ελευθεροτυπία, 9 Μαρτίου 2010): Το εξωτερικό χρέος ανερχόταν σε 162 δις. ή 93,9% του ΑΕΠ στα τέλη του 2003. όμως αυξήθηκε δραματικά στα χρόνια που μεσολάβησαν με αποτέλεσμα να ανέλθει στο 120,2% το 2006 και στο 169,1% ή 406 δις. στα 2009…Παρότι το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας υπολείπεται άλλων χωρών, αναλυτές συμφωνούν ότι η αλματώδης αύξησή του δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί επί μακρόν με τα δίδυμα ελλείματα να ξεχειλώνουν και την κρίση να φέρνει την ύφεση.

Το εσωτερικό χρέος του ιδιωτικού τομέα στο εγχώριο πιστωτικό σύστημα είναι 107% (56% επιχειρήσεις, 51% νοικοκυριά). Το εξωτερικό ιδιωτικό ~70% του συνολικού.

Β. Γεώργας (Ελευθεροτυπία, 20 Φεβρουαρίου 2010): Αν … υπολογίσει κάποιος το χρέος με βάση τα λεφτά που χρωστάνε μαζί ο δημόσιος τομέας, οι επιχειρήσεις και οι πολίτες, τότε η Ελλάδα μοιάζει με… παράδεισο μπροστά σε αυτό που συμβαίνει στον υπόλοιπο αναπτυγμένο κόσμο, ο οποίος έχει χρεώσει το παρόν και το μέλλον των παιδιών σε μια… πιστωτική κάρτα.

Σε αντίθεση με πολλές χώρες της Δύσης, η Ελλάδα είναι μια χώρα με αναλογικά υψηλές καταθέσεις (230 δις. Σχεδόν το ΑΕΠ), με συγκριτικά ελάχιστα χρεωμένους πολίτες (τα νοικοκυριά χρωστούν 119 δις.), χαμηλό δανεισμό στις επιχειρήσεις (134 δις. συνολικά) και με ένα μάλλον «πλούσιο» τραπεζικό σύστημα, όπου οι 4 μεγάλες τράπεζες διαθέτουν καταθέσεις 165 δις.

Σε ό,τι αφορά το ακαθάριστο εξωτερικό χρέος, ενώ η Ελλάδα έχει το 182% του ΑΕΠ της (594 δις. $), …η Ολλανδία με ΑΕΠ 675 δις. $ και χρέος 2580 έχει 380% του ΑΕΠ, η Βρετανία 370%, το Βέλγιο 350%, η Δανία 310%, η Αυστρία 275%, η Γαλλία 246%, η Πορτογαλία 217%, η Νορβηγία 207%, η Φινλανδία 197% και η Γερμανία 189%.

Δανεισμός 2010: το σύνολο της Ευρωζώνης 2200 δις., όπου Ελλάδα 55, Βέλγιο 100, Ολλανδία 100+ (ζουν αυτοί πάνω από τις δυνατότητές τους;), Ιταλία 400, Γαλλία 450, Γερμανία 370, Ισπανία 240.

Άλλο στοιχείο δημοσιονομικής τρομοκρατίας η βλακώδης εμμονή στο κόστος δανεισμού, στα περίφημα spreads: 100 μονάδες βάσης δεν είναι παρά 0.5 δις. επιπλέον κόστος. Συγκρίνετε με τους αριθμούς παραπάνω για να αντιληφθείτε πόσο προπαγανδιστικό είναι. (1992 -18%, 1995 -9.5%, 2010 -6%), (Πορεία των CDS: 50[26/9/2008], 250[26/12], 300[26/2/2009], 150[26/5], 200[26/8], 150[26/10], 200[26/12], 300[26/1/2010], 350[26/2]).

Ελευθεροτυπία (6 Μαρτίου 2010): ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, Μύθος η αδυναμία, δήθεν δανεισμού: Μελοδραματικός ήταν ο τόνος του πρωθυπουργού όταν ισχυριζόταν προχθές πως δήθεν «δεν μας απειλεί η ύφεση, αλλά η αδυναμία δανεισμού». Τα γεγονότα αποδεικνύουν το ακριβώς αντίθετο. Η δική του κυβέρνηση ήταν που ζήτησε να δανειστεί 5 δις. Ε στα τέλη Γενάρη και μόλις προσέφερε επιτόκιο 6.2% -μόλις 0.7% επάνω από το 5.5% με το οποίο είχε δανειστεί τον Ιανουάριο του 2009 η κυβέρνηση Καραμανλή χωρίς να γίναι καθόλου θόρυβος-, μέσα σε τρεις ώρες οι δανειστές είχαν προσφέρει … 25 δις. στη δήθεν «υπό χρεωκοπία» Ελλάδα!

Εμφανής η προσπάθεια του Γ. Παπανδρέου να τρομάξει τον κόσμο με ανακρίβειες για να αποδεχτεί με σκυμμένο το κεφάλι και αδιαμαρτύρητα, μοιρολατρικά τα απαράδεκτα μέτρα.

Δ. Κοντογιάννης (15 Μαρτίου 2010): Χαμηλού ρίσκου η αναχρηματοδότηση τπυ χρεόυς μας: Άλλη χώρα έχει το όνομα και άλλες τη χάρη στην ευρωζώνη, αφού η Ελλάδα έχει το δεύτερο χαμηλότερο ρίσκο αναχρηματοδότησης του δημοσίου χρέους που λήγει φέτος μετά την Αυστρία… Η Ελλάδα έχει λήξεις ομολόγων ύψους 17,2 δις. ευρώ και εντόκων γραμματίων 7,1 δις. το διάστημα Φεβρουαρίου –Δεκεμβρίου 2010 σύμφωνα με την Bank of America. Το νούμερο δεν έχει αλλάξει σημαντικά, αφού οι λήξεις Φεβρουαρίου εκτιμώνται κοντά στα 300 εκατ. Με το δημόσιο χρέος να εκτιμάται στα 290 δις. το ποσό των χρεολυσίων είναι στο 8% του χρέους, … ενώ  στην Ολλανδία, τη Φινλανδία και τη Γαλλία είναι αντίστοιχα 27%, 26% και 24%… Από τις επονομαζόμενες περιφερειακές χώρες …, η Ισπανία και η Ιταλία ενέχουν το μεγαλύτερο ρίσκο γιατί βρίσκονται με αναχρηματοδότηση λήξεων που ξεπερνά τα 90 δις. και 280 δις. Με δεδομένο ότι οι δύο χώρες έχουν χρέος 460 και 1389 δις. αντίστοιχα οι λήξεις αφορούν το 21% και 20% του δημόσιου χρέους.

Φυσικά η αναχρηματοδότηση … δεν είναι ο μόνος κίνδυνος για τις χώρες. Οι τελευταίες θα πρέπει να χρηματοδοτήσουν επίσης τα ελλείμματά τους, στα οποία συμπεριλαμβάνονται τόκοι… Ως γνωστόν, οι πληρωμές τόκων της Ελλάδας υπολογίζονται για φέτος στα 12 δις.

Το πραγματικό ζήτημα είναι πως οι ελληνικές τράπεζες βγάζουν από αυτήν την υπόθεση δανειζόμενες χρήμα με 1% από την ΕΚΤ και δίνοντάς το στο κράτος με 6%. Η άνοδος των spread αυτούς ευνοεί.

(Οι ελληνικές τράπεζες μέχρι τον Ιούνιο 2010 πρέπει να επιστρέψουν τα 28 δις. Δεν θα μπορούν πλέον να δανείζονται με 1% από την ΕΚΤ. Διαπραγματεύνονται, λοιπόν, την μετάθεση των ημερομηνιών.

Μέσα στη χρονιά πρέπει να αποπληρωθούν και ομολογιακά δάνεια που είχαν συνάψει στο παρελθόν. Δεν είναι πολλά (4.7 δις.) –θα τιτλοποιήσουν δάνεια).

Πραγματική έκθεση σε κίνδυνο : Δεδομένου πως οι «ανάγκες» των τραπεζών μπορούν να καλυφθούν μόνο από την κρατική βοήθεια –τη βοήθεια των φορολογουμένων, δηλαδή- όσο μεγαλύτερος είναι ο τραπεζικός τομέας μιας χώρας τόσο δυσμενέστερη είναι η θέση της στην «κρίση του χρέους». Ας δούμε, λοιπόν, το τραπεζικό ενεργητικό ως ποσοστό του ΑΕΠ σε διάφορες χώρες:

Βέλγιο -650%, Ελβετία -600%, Ολλανδία -500%, Βρεττανία -450%, Σουηδία -420%,  Δανία -240%, Ιρλανδία -200%, Ιταλία -190%, Ισπανία -180%, Ελλάδα -170%, Γαλλία -160%, Ιαπωνία, 160%, Καναδάς 160%, Αυστραλία -160%, Γερμανία -120%, Αυστρία -120%, Πορτογαλία -110%, ΗΠΑ -90%, Νορβηγία -70%, Φινλανδία -30%.

Όχι από τους χειρότερους.

Δείκτης κινδύνου χρεοκοπίας (Goldman Sachs): Γερμανία -1%, ΗΠΑ -1%, Ιαπωνία 1,2%,  Βρεττανία -1,6%, Ελβετία -1,8%, Ιταλία -1,9%, Ελλάδα -2,3%, Τσεχία -2,8%, Πολωνία -3,8%, Βραζιλία -4,2%, Ουγγαρία -6%, Ρωσία -7%

Δεν επιτρέπεται βοήθεια σε χώρα –μέλος της ΕΕ; Ψέμμα. Η παράγραφος 2 του άρθρου 100 του Συμφώνου Σταθερότητας δείχνει ότι η μέχρι τότε ισχύουσα αρχή της αλληλεγγύης μεταξύ εταίρων παύει μεν να είναι δεσμευτική, όμως αυτό δεν σημαίνει πως αυτή η αλληλεγγύη στην πράξη απαγορεύεται.

Αναρτήθηκε από: redmanifesto | Μαρτίου 28, 2010

Φορολογία

Οι έμμεσοι φόροι –που πληρώνει όλος ο κόσμος- αποτελούν τα 2/3 των φορολογικών εσόδων, οι μισθωτοί προσθέτουν ακόμη 12% και οι ΑΕ άλλο 10%. 800000 έμποροι και βιοτέχνες προσφέρουν μόλις το 4% και 500000 ελεύθεροι επαγγελματίες το 3%.

Χαρακτηριστικά για το 2008 το μέσο ετήσιο εισόδημα που δήλωσαν από κύριο επάγγελμα οι μισθωτοί ήταν 14437 Ε, οι συνταξιούχοι 11873, οι έμποροι, βιομήχανοι 10440 και οι ελεύθεροι επαγγελματίες 9057

Ετήσια φοροδιαφυγή: 12 δις. Ε (εκτός αυτού παραοικονομία τουλάχιστον 30% του ΑΕΠ –με ένα φορολογικό συντελεστή 20% θα είχαμε άλλα 20 δις. Ε δημόσια έσοδα)

Ετήσια φοροκλοπή ΦΠΑ τουλάχιστον 8δις. (3.1-2.8-3-4.4-5.1-6.1-6.1[2000-2006])

Φοροαπαλλαγές πάνω από 8 δις. (τρομερά ταξικές -4000 Ε για όσους έχουν εισοδήματα πάνω από 75000 Ε και μόλις 600 Ε για τους κάτω από 20000 Ε)

Μόνο αυτά –χωρίς να βάλλουμε εξοπλιστικά και προμήθειες προς κατασκευαστικές κλπ- είναι 48 δις. Η είσπραξή τους θα σήμαινε πλεόνασμα 4% ( το σημερινό έλλειμμα είναι γύρω στα 35 δις. Ε). Μεταξύ 2004 και 2008 χαρίστηκαν 9 δις. σε μειώσεις φορολογικών συντελεστών και περαιώσεις. Μόνο μία εταιρία –η Ακρόπολις- είχε παραγραφή οφειλής προς το Δημόσιο 5.5 δις. Ε.

Εισφοροδιαφυγή: προς τα ταμεία οφείλονται 5.5 δις. από ιδιώτες, 12.5 δις. από το κράτος και 8.5 δις. είναι η καθαρή εισφοροδιαφυγή.

Για σύγκριση οι συνολικές αμοιβές στο δημόσιο τομέα είναι κάτω από 20 δις., λιγότερο δηλαδή από το μισό της διαφυγής και της κλοπής!

Μπορεί να ελεγχθεί το κακό; Απολύτως! Π.χ. η κυβέρνηση γνωρίζει πως οι επιχειρήσεις, μεγάλες και μικρές, υποβάλλουν στο ΙΚΑ τις καταστάσεις με τις εισφορές των εργαζομένων, αλλά δεν τις συνοδεύουν με μετρητά. Αντί, λοιπόν, να ολοφύρεται ο Λοβέρδος… ας εκδώσει μια απλή απόφαση πως οι καταστάσεις θα υποβάλλονται στις τράπεζες, όπου ταυτόχρονα θα γίνεται και η καταβολή των εισφορών.

Παρόμοιες καταστάσεις θα έπρεπε να ζητάει και ο Παπακωνσταντίνου. Μαζί με τις καταστάσεις του Φόρου μισθωτών υπηρεσιών να καταβάλλεται στις τράπεζες και ο φόρος. Αν οι επιχειρήσεις δεν είναι τακτοποιημένες καμία πρόσβαση π.χ στο ΤΕΜΠΜΕ.

Ακόμη, η πιο απλή μέθοδος ελέγχου της φοροδιαφυγής είναι να υποχρεούνται οι επιχειρήσεις να κάνουν όλες τους τις συναλλαγές μέσω τραπεζών –ούτε 10 Ε με μετρητά.

Ο μέγιστος μύθος: Χωρίς φοροδιαφυγή θα έκλειναν επιχειρήσεις. Η φοροδιαφυγή, όπως και η πολιτική των χαμηλών μισθών, της κατά συρροήν παραβίασης του εργατικού και ασφαλιστικού δικαίου κτλ, πράγματι συμβάλλει στην επιβίωση επιχειρήσεων ουσιαστικά μή βιώσιμων. Είναι καλό; Βραχυπρόθεσμα ίσως. Μακροπρόθεσμα τροφοδοτεί μοντέλο φτηνής ανάπτυξης και οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα.

Άγγελος Κούρος (20 Φεβρ. 2010): Η φορολογία των μη διανεμομένων κερδών μειώνεται σταδιακά από 25% σε 20%. Συνεχίζεται δηλαδή η μείωση των συντελεστών, που ξεκίνησε από τη χρήση 2005, η κυβέρνηση της Ν.Δ. Το προφανές ερώτημα έχει να κάνει με το ποιος κερδίζει από αυτή τη μείωση. Ο επόμενος πίνακας, που αναφέρεται στην περίοδο της μείωσης των συντελεστών των Νομικών Προσώπων, είναι διαφωτιστικός:

ΚΑΤΑΒΛΗΘΕΝΤΕΣ ΦΟΡΟΙ (σε ευρώ)

ΦΟΡΟΣ 2007 2004 ΜΕΤΑΒΟΛΗ (σε ευρώ) ΜΕΤΑΒΟΛΗ %
ΜΙΣΘΩΤΟΙ-ΣΥΝΤ/ΧΟΙ 6.543.845.085 4.125.948.695 +2.417.896.390

+59 %
ΝΟΜΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ 4.746.899.132 4.775.043.632 -28.144.500

-1 %

Πηγή: ΥΠΠΟ

Το γεγονός ότι ο φόρος που κατέβαλαν τα Νομικά Πρόσωπα μειώθηκε, ακόμα και σε απόλυτο αριθμό, δείχνει ότι η μείωση των συντελεστών φορολόγησης των επιχειρήσεων, δεν είχε σαν αποτέλεσμα την αναμενόμενη αύξηση του κύκλου εργασιών τους, αλλά έχασε το δημόσιο ένα μεγάλο ποσό φόρων, το οποίο όμως πλήρωσαν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, αφού στο εν λόγω διάστημα πλήρωσαν 2,4 δις ευρώ περισσότερα. Να σημειώσουμε ότι αυτά τα χρόνια δεν υπήρχε κρίση, όπως τώρα, και η αύξηση του ελληνικού ΑΕΠ ήταν από 4,9% έως 4,5%.

….

Η Ελλάδα θα έπρεπε να εισπράττει αλλά 5 δις ευρώ το χρόνο από τις επιχειρήσεις, για να βρίσκονταν στον ευρωπαϊκό μέσο όρο στην φορολογία των Νομικών Προσώπων. Και αυτά τα 5 δις δεν έχουν καμία σχέση με την φοροδιαφυγή, αλλά μόνο με το ύψος των φορολογικών συντελεστών των Νομικών Προσώπων.

….

ενώ η Ελλάδα έχει τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο, τα φορολογικά έσοδα από την ναυτιλία, κατά το έτος 2007, ήταν μικρότερα από τα έσοδα που είχε το κράτος μέσω των παραβόλων που πλήρωσαν οι μετανάστες για την νομιμοποίηση τους (!). Δεν έχει τίποτα να πει η κυβέρνηση για αυτές τις επιχειρήσεις;

….

<<Ενισχύονται και συμπληρώνονται οι διατάξεις περί ελέγχου πρακτικών transfer pricing (δηλ. υπερτιμολογήσεων ή υποτιμολογήσεων) μεταξύ μητρικών και θυγατρικών εταιρειών εγκατεστημένων σε χώρες με προνομιακά φορολογικά καθεστώτα>>.

Αυτή η αόριστη και γενική δήλωση έρχεται να απαντήσει στον πυρήνα της φοροδιαφυγής των κολοσσιαίων, σε μέγεθος, επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, ως θυγατρικές ξένων πολυεθνικών. Γιατί όταν λέμε φοροδιαφυγή εννοούμε, κυρίως, αυτή την πρακτική κύριε Παπακωνσταντίνου και όχι τις αποδείξεις από τους φούρνους και τα περίπτερα. Η κυβέρνηση έχει κατεβάσει ένα ολόκληρο σχέδιο για τις αποδείξεις και δεν έχει να πει κάτι συγκεκριμένο για τα δις ευρώ που χάνονται από αυτήν την τακτική. Δεν γνωρίζει η κυβέρνηση ότι σήμερα, το πρόστιμο για τις υπερτιμολογήσεις μεταξύ επιχειρήσεων του ίδιου ομίλου, είναι μόνο 10%; Δηλαδή κάποια επιχείρηση προβαίνει σήμερα σε υπερτιμολόγηση μισού δις ευρώ και ξέρει ότι, αν ποτέ, την πιάσουν οι έλεγχοι της εφορίας, θα πληρώσει ένα 10% και θα ξεμπερδέψει. Είναι αποτρεπτικό ή ενθαρρυντικό αυτό το πρόστιμο; Με την ίδια λογική, το πρόστιμο στο μετρό δεν θα έπρεπε να ήταν 30 φορές το εισιτήριο αλλά, μόνο, 10 λεπτά.

Άγγελος Κούρος (20 Φεβρ. 2010): Για τα νέα φορολογικά μέτρα. Η νέα κλίμακα φορολογίας, από την άλλη μεριά, επιδιώκει κάτι ασυνήθιστο, σε σχέση με αυτά που μας είχαν συνηθίσει οι, εκάστοτε, κυβερνήσεις αλλά και σε σχέση με τις προεκλογικές εξαγγελίες του ΠΑΣΟΚ, περί δικαιοσύνης και προοδευτικότητας της φορολογίας. Έως τώρα, όλες οι κυβερνήσεις αναπροσάρμοζαν και μείωναν σταδιακά τα κλιμάκια της φορολογίας, αύξαναν τα αφορολόγητα όρια αλλά δεν προέβαιναν σε τιμαριθμοποίηση των συντελεστών και των αφορολόγητων ορίων, επιτυγχάνοντας ένα αντίστροφο προοδευτικό αποτέλεσμα: έπαιρναν, με κάθε αλλαγή της κλίμακας, λίγα έως πολλά χρήματα από τους πολλούς που δεν μπορούσαν να αποκρύψουν τα εισοδήματα τους – από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους δηλαδή. Για να γίνει πιο κατανοητό αυτό, παραθέτουμε τον παρακάτω πίνακα, όπως προκύπτει από επεξεργασία της έκθεση του ΟΟΣΑ, Taxing wages 2007-2008.

ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗΣ 2000-2008 ΜΕ ΕΤΟΣ ΒΑΣΗΣ ΤΟ 2000
ΑΓΑΜΟΣ ΣΤΟ 67% ΤΟΥ ΜΕΣΟΥ ΜΙΣΘΟΥ ΑΓΑΜΟΣ ΣΤΟ 100% ΤΟΥ ΜΕΣΟΥ ΜΙΣΘΟΥ ΑΓΑΜΟΣ ΣΤΟ 167% ΤΟΥ ΜΕΣΟΥ ΜΙΣΘΟΥ
ΕΛΛΑΔΑ +141% +90% +26%
ΟΟΣΑ -8% -2% -3%
ΕΕ-15 -10% -4% -2%

Βλέπουμε δηλαδή ότι στην Ελλάδα παρατηρήθηκε αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης σε όλα τα επίπεδα εισοδήματος. Η αύξηση αυτή όμως ήταν αντιστρόφως προοδευτική, αφού στα επίπεδα εισοδήματος στο 67%, στο 100% και στο 167% των μέσων αποδοχών η αύξηση, είναι 141%, 90% και 26%, αντίστοιχα (δεν είναι αντικείμενο αυτού του άρθρου, αλλά σε όλες τις χώρες (ΟΟΣΑ ή ΕΕ-27) η φορολογική επιβάρυνση των μισθωτών, μεταξύ των ετών 2000-2008, μειώθηκε και η μείωση αυτή αυτή, είχε προοδευτικό χαρακτήρα).

Από την άλλη, αυτή η, επί χρόνια ασκούμενη τακτική του << λίγα έως πολλά από τους πολλούς και αδύναμους>> είχε σωρευτικά το εξής αποτέλεσμα:  Η ίδια έκθεση του ΟΟΣΑ αναφέρει ότι η Ελλάδα έχει την δεύτερη υψηλότερη φορολογική και ασφαλιστική επιβάρυνση στους μισθωτούς από τις χώρες του ΟΟΣΑ, με ποσοστό 42,7%, επί των μικτών ετήσιων αποδοχών τους. Πρώτη έρχεται η Ουγγαρία με 43,9%.

….

Η πρωτοτυπία της νέας κλίμακας φορολογίας είναι προφανής. Δεν επιχειρείται να αυξηθούν οι φόροι από την ομάδα με τα μεγαλύτερα έσοδα, αλλά από την αμέσως προηγούμενη. Αξίζει βέβαια να αναφέρουμε ότι μέχρι το 2000 ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής στην χώρα μας ήταν 45%, ότι σήμερα στην Δανία είναι 59% και ότι στην Ιταλία, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία (χώρες που έχουν δημοσιονομικά προβλήματα όπως εμείς) οι συντελεστές είναι 44,9%, 43%, 42% αντίστοιχα (η Πορτογαλία δε, το 2005, αύξησε τον συντελεστή από 40% σε 42% που είναι σήμερα).

Η νέα κλίμακα διαφημίζεται ως προοδευτική. Αν οι λέξεις δεν έχουν χάσει το νόημα τους, αυτό σημαίνει ότι όσοι έχουν περισσότερα χρήματα θα πληρώνουν περισσότερους φόρους. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όμως, δείχνει μια επιλεκτική συμπάθεια στα πιο ψηλά εισοδήματα και στρέφεται στα μεσαία εισοδήματα- από τις 28.000 έως τις 42.000 ευρώ υπάρχει το 8,2% των φορολογούμενων που καταβάλει το 22,5% των φόρων. Από την άλλη αφήνει 3 εκατομμύρια  φορολογούμενους –που βρίσκονται πραγματικά στα όρια της εξαθλίωσης- με την ίδια ακριβώς φορολογική αντιμετώπιση, με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα του προσκομίσουν και αποδείξεις, ειδάλλως θα τους φορολογήσει και αυτούς.

Αναρτήθηκε από: redmanifesto | Μαρτίου 28, 2010

Κεφάλαιο και εργασία στην Ελλάδα

Τιμές Ελλάδας: 95% της ΕΕ

Παραγωγικότητα: 92%

Μισθοί: 82% (67% του Γαλλικού, 73% του Γερμανικού)

Το 50% των εργαζομένων έχει μισθούς μεταξύ 500 και 1000 Ε.

Ο κατώτερος μισθός στο 60% της ΕΕ (776 για το Δημόσιο, 662 για τον Ιδιωτικό έναντι 1184 της ΕΕ).

Μεταξύ 1991 και 2008 το ΑΕΠ έχει αυξηθεί κατά 4.72 φορές, ενώ το κατώτερο μεροκάματο κατά 3.12.

Σε παγκόσμιο επίπεδο οι πραγματικοί μισθοί είναι στο επίπεδο του 1974

Το εργατικό κόστος μεταξύ 1981 και 2009 έχει μειωθεί κατά 12%

(Όλα αυτά με ΑΕΠκκ (ΡΡΡ) 2009: Ελλάδα -30856, Ισπανία -29527, Ιρλανδία -39441, Γερμανία -34219, Γαλλία -33744. Η σύγκριση μισθών και ΑΕΠκκ δείχνει γαιτί η Ελλάδα είναι με μεγάλη διαφορά η χώρα με τη χειρότερη διανομή εισοδήματος στην Ευρωζώνη: ανώτερο 20% προς κατώτερο 20%: 7/1!)

Σε ό,τι αφορά τις ετήσιες ώρες εργασίας οι μόνος χώρες των οποίων οι μισθωτοί εργάζονται περισσότερο είναι το Μεξικό, η Τσεχία και η Πολωνία (μιλάμε μόνο για τους μισθωτούς, όχι αυτο απασχολούμενους)

Φτώχεια: Η Ελλάδα είναι τέταρτη χειρότερη στην ΕΕ των 27. Η Εσθονία, η Πορτογαλία, η Πολωνία είναι σε καλύτερη μοίρα!!!

Αναρτήθηκε από: redmanifesto | Μαρτίου 28, 2010

Κερδοφορία

Το 2006 ο ρυθμός αύξησης των κερδών πλησίασε το 60%, δηλ. 15 φορές μεγαλύτερος από το ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ. Ειδικότερα τα κέρδη των τραπεζών αυξήθηκαν κατά την περίοδο του ΠΑΣΟΚ (1994-2003) κατά 564% και της ΝΔ (2004-2007) κατά 201%, ενώ αύξηση σημειώθηκε και το 2008 παρά την κρίση. Για τις 6 μεγαλύτερες τράπεζες, το 2008 τα κέρδη αυξήθηκαν από 4228 σε 4308 εκ. ευρώ.

Εθνική Τράπεζα: Στις 10 Μαρτίου έγινε –μετά την εξαίρεση των αμερικανικών επενδυτικών τραπεζών με απόφαση της ΕΕ- μία από τις 10 τράπεζες διαπραγματευτές των ευρωπαϊκών κρατικών ομολόγων.

Για τις εισηγμένες τα κέρδη πήγαν από 4 δις. Ε το 2003 σε 11.3 δις. Ε το 2008 –Στη πενταετία οι μέτοχοί τους έβγαλαν περισσότερα από 15 δις. Ε σε μερίσματα. Ειδικά το 2008 τα μερίσματα έφθασαν τα 5.4 δις. Ε

Την ίδια στιγμή οι εφοπλιστές διαθέτουν ρευστότητα 250 δις, στα private banking των ελληνικών τραπεζών υπάρχουν 50 δις. από 30000 οικογένειες κι άλλα 60 δις. στο εξωτερικό. Στις off shore διακινούνται 500 δις. (= 2 φορές το ΑΕΠ).

Αναρτήθηκε από: redmanifesto | Μαρτίου 28, 2010

Γενική κατάσταση της διεθνούς οικονομίας

Δεκέμβριος 2007: ΑΕΠ -50 tr, Vακιν. -75 tr., Vομ+μετχ. -100tr, Vπαραγώγων -1000tr. (V =αξία)

Πτώση της βιομηχανικής παραγωγής (2008): Κίνα +5%, ΗΠΑ -8%, Βρεττανία -10%, Ρωσία -10%, Γαλλία -12%, Ιταλία -13%, Γερμανία -16%, Βραζιλία -17%, Ιαπωνία -22%, Ταϊβάν -33%.

Πάμε για ανάκαμψη; Το αντίθετο. Προεξοφλείται (28/2/2010) πτώση των αγορών μέσα στο 2010 μεγαλύτερη αυτής του 2008. Βρισκόμαστε σε φάση ίδια με το 1973, 2000, 2007 στα χρηματιστήρια. Όπως λέει ο αναλυτής Ρ. Πρέκτερ, η στροφή στα αμερικανικά ομόλογα κάθε άλλο παρά συνιστά λύση: «Η αγορά ομολόγων αποτελεί τη μεγαλύτερη φούσκα στην παγκόσμια ιστορία».

Αναρτήθηκε από: redmanifesto | Μαρτίου 27, 2010

Χρεοκοπεί η ελληνική οικονομία;

Η απάντηση είναι μονολεκτικά όχι. Οι χώρες, κατά κανόνα, δεν χρεοκοπούν, ως γνωστόν, ούτε διαγράφονται τα χρέη τους. Το ελληνικό χρέος μέχρι σήμερα ήταν διαχειρίσιμο. Από τη στιγμή που βρέθηκε στη δίνη των χρηματαγορών και των εξελίξεων στην Ευρώπη, η κατάσταση επιδεινώθηκε ραγδαία, ειδικά μετά την αποκάλυψη των παραποιημένων στοιχείων για τα τελευταία 5-10 χρόνια. Το ελληνικό χρέος σήμερα έχει ορισμένα χαρακτηριστικά:

α) Είναι γύρω στα 300 δισ. ευρώ, και η εξυπηρέτησή του είναι ακόμα λογική. Απορροφά μόλις το 4,5% του ελληνικού ΑΕΠ, 5,5% το 2010. Δηλαδή γύρω στο 10-13% των δημοσίων δαπανών.

β) Όλο το χρέος είναι σε ευρώ (97%), άρα δεν επηρεάζεται από τις διακυμάνσεις του ευρώ με το δολάριο και το γιεν. Ακόμα το 75% βρίσκεται στα χέρια ευρωπαϊκών τραπεζών.

γ) Το 75% είναι με σταθερό επιτόκιο, και το 25% με κυμαινόμενο, άρα η επιρροή των αγορών αφορά πρωτίστως τον νέο δανεισμό.

δ) Το χρέος έχει τα αμέσως επόμενα χρόνια πολλά ληξιπρόθεσμα δάνεια. Η εξυπηρέτηση του το 2011, το 2012 και το 2013, όταν λήγουν πολλά από τα δάνεια των Ολυμπιακών Αγώνων και των εξοπλισμών, θα επιδεινωθεί, καθώς θα μειώσουν τον μέσο χρονικό δείκτη αποπληρωμής των δανείων από τα 10 στα 7 χρόνια. Αυτό θέτει ως κατεπείγον το θέμα της αναχρηματοδότησης και χρονικής επέκτασης της εξόφλησης του χρέους.

ε) Η εξυπηρέτηση του χρέους επηρεάζεται καθοριστικά από δύο κρίσιμους παράγοντες: το ύψος των επιτοκίων διεθνώς και τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας. Στο πρώτο θέμα η περίοδος των εξαιρετικά χαμηλών επιτοκίων παρατείνεται, από ό,τι φαίνεται, έως ότου υπάρξει μια πιο σταθερή ανάκαμψη διεθνώς, ενώ στο δεύτερο θέμα η επιδείνωση της ύφεσης (-4% φέτος) θα δυσκολέψει πολύ τα πράγματα.

Εντούτοις, η ελληνική οικονομία δεν θα χρεοκοπήσει. Μπορεί η πίεση των αγορών για νέα πιο σκληρά μέτρα να συνεχιστεί, μπορεί η κυβέρνηση να επιστρέψει με τρίτο πακέτο μέτρων, μπορεί τα μέτρα του δεύτερου πακέτου να μην αποδώσουν τα αναμενόμενα λόγω της ύφεσης, μπορεί το φορολογικό νομοσχέδιο να διορθώσει κατά τι τη δραματική κοινωνική αδικία που χαρακτηρίζει τα δύο πρώτα πακέτα, αλλά είναι μάλλον βέβαιο ότι το ελληνικό χρέος, που αποτελεί μόλις το 2% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, δεν θα οδηγήσει τη χώρα σε χρεοκοπία. Οι όροι μπορεί να είναι θέμα διαπραγματεύσεων και έντονων κοινωνικών συγκρούσεων, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι καιρός να αποστασιοποιηθούμε από καταστροφολογικά σενάρια και να επικεντρωθούμε στα πραγματικά πολιτικά. Πώς και με ποιους κοινωνικούς διακανονισμούς θα αντιμετωπιστεί η δημοσιονομική κρίση, στα πραγματικά και όχι φαντασιακά όρια της.

Older Posts »

Kατηγορίες